Alhoewel dit weblog vooral een politiek doel dient, moet ik toch even melding maken van de lente. Het zal u misschien ook al opgevallen zijn, maar het besef drong gisteren pas echt tot mij door. Ik fietste een paar uurtjes door de prachtige Onnerpolder, en hoorde daar mijn eerste grutto’s! Dan begint de lente voor mij echt! Overigens zongen er ook alweer een aantal veldleeuwerikken en graspiepers. Samen met de aangename temperatuur en het waterige zonnetje een waar festijn. Het is ook mooi om te zien dat de ophef die we de afgelopen jaren hadden over de waterberging en de natuurontwikkeling wat geluwd is, en dat dit eigenlijk geen heel grote sporen in het landschap heeft nagelaten. Gelukkig maar, want sommige plekjes zouden ook niet moeten veranderen. Eén van de mooie sporen is trouwens het stukje polder dat het Groninger Landschap heeft toegevoegd aan het Zuidlaardermeer naast palinghandel Vos. Ik mag er heel graag op het bankje zitten en uitkijken over deze plek, die altijd vol leven is. Soms zie je er de paaiende vis. Nu vooral brandganzen en kokmeeuwen. Mijn eindpunt is vaak de uitkijktoren bij Noordlaren. Ik geloof dat dit wel mijn “laifste stee” is. Hier zie je alle natuur en landschap samen komen. Op grote schaal: het zuidlaardermeer, de Hondsrug en het profiel van Noordlaren. Op kleine schaal: de weilanden, de meeroevers en de rietvelden. Let hier in april ook maar eens op de zingende Blauwborst. Kortom: het is lente!
